Blur – Parklife

 

Τους θυμόμουν από το there's no other way που ήταν από τα αγαπημένα μου σιγκλάκια, το modern life is rubbish ούτε το είχα πάρει χαμπάρι και ένα ανοιξιάτικο Σάββατο πρωί έκανα το διάλειμμα μου από τα λυκειακά φροντιστήρια για να κατηφορίσω στο Minstrel και να κάνω την καθιερωμένη αγορά του μήνα. Αφού λοιπόν χάζευα το εξώφυλλο του δίσκου ακούω δίπλα τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού να λέει σε μία συμμαθήτρια μου που ήξερε από μουσική: “Να αυτός ο δίσκος που κρατάει το παλικάρι, χθες κυκλοφόρησε είναι καλό”. Δεν μπορούσα λοιπόν να μην τον αγοράσω. Τον πρώτο καιρό δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε, περισσότερο περιοριζόμουν να ακούω τα δύο σινγκλάκια, βόλευε κιόλας γιατί ήταν το πρώτο τραγούδι από κάθε πλευρά. Ο υπόλοιπος δίσκος ήταν μάλλον δύσκολος για τα εφηβικά μου γούστα που κυριαρχούσε μία πανκ-μέταλ-παλιοροκ σύγχυση.

Όταν φοιτητής πλέον έβαλα σε μία τάξη τα μουσικά μου γούστα τα οποία μοιραζόμουν και με στενή παρέα, ακούγαμε με μανία britpop πριν πιάσουμε την electropop και τελικά την electronica. Και όπως γίνεται και με την ηχώ, ότι αντανακλάτε τόσο μεγαλώνει. Έτσι και οι Blur γίνανε μάλλον οι χαρακτηριστικότεροι μουσικοί μου ήρωες των 90s και το Parklife με καθυστέρηση 2-3 χρονών το απόλυτο μουσικό ευαγγέλιο, τουλάχιστον όσον αφορά στις 90ς κυκλοφορίες και τον κιθαριστικό ήχο.

Σήμερα

Ενώ δεν μπορεί να πει κανείς πως ο Albarn γέρασε άσχημα μουσικά (και τις συνεργασίες του τις έκανε και τα side projects του και τις όπερες του και τα προσωπικά του άλμπουμ), δεν νομίζω πως μπορούμε να πούμε το ίδιο για τους Blur και τουλάχιστον την τριλογία του britpop (Modern life is rubbish, Parklife, The great escape). Τουλάχιστον τα βασικά singles δεν ακούγονται πλέον: το Girls and Boys αμφιβάλλω αν θα μπορέσει να με σηκώσει στην πίστα ακόμα και σε reunion party όλως των παλιόφιλων μετά από 5 τζιν τόνικ, το δε To the end είναι τόσο γλυκερό που με κάνει να πιστέψω πως λέει “Ζισκάρ Ντ' Εστέν” στα backing vocals. Eπίσης όλη η “Βρετανικότητα” που αποπνέει ο δίσκος δεν με αφορά και δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να με αφορά και τότε (Tracy Jacks, Parklife, Debt collector, Clover over Dover). Αυτό δεν σημαίνει πως ο δίσκος ακούγεται τελείως παρωχημένος. Αλλά η ομορφία του εμφανίζεται στις πιο κρυφές του στιγμές, στις μελωδίες που δεν βρήκαν το δρόμο για τις 45 στροφές (This is a low δεν θα ξεχάσω ποτέ να το παίζουν στον Άγιο Κοσμά, Badhead) ή στις πιο πειραματικές στιγμές που προιδεάζουν τη μελλοντική δισκογραφία (London loves, Trouble in the message centre, bank holiday).

Βαθμολογία 8/10