20 years after

               Pulp Release festival 2024 (ένα χρόνο μετά οι σκέψεις μπαίνουν σε μία τάξη)      Έχω ένα πρόβλημα στη μουσική, δεν προσέχω ιδιαίτερα τους στίχους, δεν το κάνω επίτηδες, το αντίθετο θα ήθελα να ξέρω τί λένε, απλά δεν ήμουν καλός στο listening ( πόσο μάλλον στο dictee στο ωδείο) και δεν ήμουν ο τύπος που θα ακούει μουσική με το βιβλιαράκι του cd ή το εικονίδιο των στίχων του spotify. Θα ήθελα, απλά βαριέμαι, συνήθως ακούω μουσική κάνοντας κάτι άλλο. Γι' αυτό μάλλον δεν έχω εκτιμήσει τους καλλιτέχνες που βασίζονται στο λόγο Βο b Dylan, Leonard Cohen, σχεδόν όλο το χιπ χοπ. Σέβομαι αλλά δεν αγαπώ, αν δεν έχεις διαβάσει τους στίχους του Hurricane πως να εκτιμήσεις το οκτάλεπτο μονότονο έπος. Υπήρχαν όμως και συγκροτήματα όπου η δύναμη του στίχου υπήρχε και με τη μορφή “τσιτάτου” στον τίτλο ή σε 1-2 στίχους ή ακόμα το μήνυμα περνούσε μέσα από την εικόνα, το εξώφυλλο, τη σημειολογία. Παράδειγμα οι Clash, οι Smiths, οι Radio...

Massive attack-Protection Τότε:   A ν και τους ήξερα και τους παρακολουθούσα από τότε που εμφανίστηκαν με το Unfinished Sympathy και με είχε γοητεύσει ο ήχος του Bristol, αν και αρχικά στην εκδοχή των Portishead περισσότερο, δισκογραφικά τους γνώρισα με καθυστέρηση όταν έβγαλαν το Mezzanine και άρχισα να ακούω και τους τρεις δίσκους τους μανιωδώς. Πάντα στο δίλημμα βέβαια για τον καλύτερο δίσκο τους, τότε θα απαντούσα Mezzanine, μάλλον ο σκοτεινό ήχος τους ταίριαζε στη μεταεφηβεία μου.   Βαθμολογία   9/10 Τώρα Τον ξανάκουσα προσεκτικά και ολοκληρωμένα μετά από χρόνια. To trip hop και όλα τα παρακλάδια του από Dj Shadow, μέχρι Βιενέζικη dub μου φαίνονται πια κάπως βαρετά και ξεπερασμένα. Και όμως ακούγοντας το Protection ξανά αν και κάποια κομμάτια φαίνονται κάπως χιλιοακουσμένα ή στα όρια του elevator music ( για το Karma coma και το Heamiser ο λόγος αντίστοιχα) τελικά η μαγεία υπάρχει ακόμα. Ο βασικός λόγος πέρα από τους σπουδαίους guest ερμηνευτές (με κορυφαία...