20 years after

Τότε:  Από τους δίσκους που σημάδεψαν τη γενιά μας και την εφηβεία μου. Τον αγόρασα σαν κασέτα εταιρίας λίγο αφού βγήκε στο εμπόριο και νομίζω λίγο αφού έγιναν οι ιστορικές συναυλίες με τα μπάχαλα στο Λυκαβηττό. Για να είμαι ειλικρινείς δεν τους πολυήξερα πέρα από το βιντεοκλίπ του “Εδώ” που έβαζε συνεχώς ένα μικρό κανάλι στην τηλεόραση. Έκτοτε η κασέτα αυτή έπαιξε κάποιες εκατοντάδες φορές στο εφηβικό μου κασετόφωνο και κυρίως στις εφηβικές συγκεντρώσεις που κατέληγαν σε “σχιζοφρένεια” με Trypes, Panx Romana και Green Day. Τώρα  Όταν πετύχαμε τον Αγγελάκα σε ένα μπαράκι στην Αθήνα και του είπε ένας φίλος: είσασταν πολύ μπροστά, η απάντηση του ήταν: μάλλον οι υπόλοιποι ήταν πολύ πίσω. Και όμως αυτός ο δίσκος ήταν μάλλον ο πρώτος (ίσως και ο μόνος;) του ελληνικού ροκ, όπου δεν λες πως είναι καλός για ελληνικός. Είναι απλά καλός, πολύ καλός. Όλα στις σωστές αναλογίες, οι στίχοι και η ερμηνεία του Αγγελάκα, η παραγωγή αξιοπρέστατη, οι μουσικοί εξαιρετικοί δεν του λείπει τίποτα...

  Τους θυμόμουν από το there's no other way που ήταν από τα αγαπημένα μου σιγκλάκια, το modern life is rubbish ούτε το είχα πάρει χαμπάρι και ένα ανοιξιάτικο Σάββατο πρωί έκανα το διάλειμμα μου από τα λυκειακά φροντιστήρια για να κατηφορίσω στο Minstrel και να κάνω την καθιερωμένη αγορά του μήνα. Αφού λοιπόν χάζευα το εξώφυλλο του δίσκου ακούω δίπλα τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού να λέει σε μία συμμαθήτρια μου που ήξερε από μουσική: “Να αυτός ο δίσκος που κρατάει το παλικάρι, χθες κυκλοφόρησε είναι καλό”. Δεν μπορούσα λοιπόν να μην τον αγοράσω. Τον πρώτο καιρό δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε, περισσότερο περιοριζόμουν να ακούω τα δύο σινγκλάκια, βόλευε κιόλας γιατί ήταν το πρώτο τραγούδι από κάθε πλευρά. Ο υπόλοιπος δίσκος ήταν μάλλον δύσκολος για τα εφηβικά μου γούστα που κυριαρχούσε μία πανκ-μέταλ-παλιοροκ σύγχυση. Όταν φοιτητής πλέον έβαλα σε μία τάξη τα μουσικά μου γούστα τα οποία μοιραζόμουν και με στενή παρέα, ακούγαμε με μανία britpop πριν πιάσουμε την electropop και τελ...