Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο


Massive attack-Protection





Τότε:

  Aν και τους ήξερα και τους παρακολουθούσα από τότε που εμφανίστηκαν με το Unfinished Sympathy και με είχε γοητεύσει ο ήχος του Bristol, αν και αρχικά στην εκδοχή των Portishead περισσότερο, δισκογραφικά τους γνώρισα με καθυστέρηση όταν έβγαλαν το Mezzanine και άρχισα να ακούω και τους τρεις δίσκους τους μανιωδώς. Πάντα στο δίλημμα βέβαια για τον καλύτερο δίσκο τους, τότε θα απαντούσα Mezzanine, μάλλον ο σκοτεινό ήχος τους ταίριαζε στη μεταεφηβεία μου.

 Βαθμολογία 9/10



Τώρα

Τον ξανάκουσα προσεκτικά και ολοκληρωμένα μετά από χρόνια. To trip hop και όλα τα παρακλάδια του από Dj Shadow, μέχρι Βιενέζικη dub μου φαίνονται πια κάπως βαρετά και ξεπερασμένα. Και όμως ακούγοντας το Protection ξανά αν και κάποια κομμάτια φαίνονται κάπως χιλιοακουσμένα ή στα όρια του elevator music (για το Karma coma και το Heamiser ο λόγος αντίστοιχα) τελικά η μαγεία υπάρχει ακόμα. Ο βασικός λόγος πέρα από τους σπουδαίους guest ερμηνευτές (με κορυφαία την Tracey Thorn) και τις σπουδαίες συνθέσεις, είναι η αίσθηση της παρέας-κολεκτίβας που μπλέκει soul, dub, hip hop και pop, ενώ πάντα είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει μία κεντρική ιδέα και ένας ιθύνων νους (ή μάλλον δύο) πίσω από όλα αυτά.

Βαθμολογία 8/10

Ετικέτες

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

               Pulp Release festival 2024 (ένα χρόνο μετά οι σκέψεις μπαίνουν σε μία τάξη)      Έχω ένα πρόβλημα στη μουσική, δεν προσέχω ιδιαίτερα τους στίχους, δεν το κάνω επίτηδες, το αντίθετο θα ήθελα να ξέρω τί λένε, απλά δεν ήμουν καλός στο listening ( πόσο μάλλον στο dictee στο ωδείο) και δεν ήμουν ο τύπος που θα ακούει μουσική με το βιβλιαράκι του cd ή το εικονίδιο των στίχων του spotify. Θα ήθελα, απλά βαριέμαι, συνήθως ακούω μουσική κάνοντας κάτι άλλο. Γι' αυτό μάλλον δεν έχω εκτιμήσει τους καλλιτέχνες που βασίζονται στο λόγο Βο b Dylan, Leonard Cohen, σχεδόν όλο το χιπ χοπ. Σέβομαι αλλά δεν αγαπώ, αν δεν έχεις διαβάσει τους στίχους του Hurricane πως να εκτιμήσεις το οκτάλεπτο μονότονο έπος. Υπήρχαν όμως και συγκροτήματα όπου η δύναμη του στίχου υπήρχε και με τη μορφή “τσιτάτου” στον τίτλο ή σε 1-2 στίχους ή ακόμα το μήνυμα περνούσε μέσα από την εικόνα, το εξώφυλλο, τη σημειολογία. Παράδειγμα οι Clash, οι Smiths, οι Radio...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα
  Εισαγωγή Γεννήθηκα το 1978. Το 1991 αγόρασα τον πρώτο μου δίσκο, το Nevermind (αντιγραμμένες κασέτες metal του μεγάλου ξαδέλφου και ο MC Hammer που μου πήρε δώρο η μητέρα μου δεν μετράνε). Σε όλο τα χρόνια του Γυμνάσιου κατέβαινα με τα πόδια στην άλλη άκρη του δήμου μου σε ένα δισκάδικο (νομίζω το έλεγαν Minstrel) για να χαθώ στις στοίβες με τα βινύλια και να αγοράσω το δίσκο του μήνα. Όλον τον υπόλοιπο μήνα σκεφτόμουν την αγορά του επόμενου. Κάθε φορά που κατέβαινα στα Εξάρχεια στον οδοντίατρο, περίμενα να περάσουμε από το Μινιόν για να τσιμπήσω και από εκεί κανά δίσκο (για κάποιο λόγο παλιοροκιές κυρίως, ίσως το μέρος να πήγαινε στα 70s νοερά). Μετά στο Λύκειο οι πρώτες κάθοδοι μόνος στο Κέντρο με διάφορες αφορμές συνδυαζόνταν πάντα με εφόδους (στο πάνω Μ etropolis που ήταν τότε τα CD πριν κατέβουν στα Χαυτεία και πάρουν τη θέση των βινυλίων, και στο Happening). Όταν βγήκαν οι βαθμοί των Πανελληνίων και είδα πως περνάω Αθήνα, ο πατέρας μου είπε πως μπορεί να με πάει όπο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα