Εισαγωγή

Γεννήθηκα το 1978. Το 1991 αγόρασα τον πρώτο μου δίσκο, το Nevermind (αντιγραμμένες κασέτες metal του μεγάλου ξαδέλφου και ο MC Hammer που μου πήρε δώρο η μητέρα μου δεν μετράνε). Σε όλο τα χρόνια του Γυμνάσιου κατέβαινα με τα πόδια στην άλλη άκρη του δήμου μου σε ένα δισκάδικο (νομίζω το έλεγαν Minstrel) για να χαθώ στις στοίβες με τα βινύλια και να αγοράσω το δίσκο του μήνα. Όλον τον υπόλοιπο μήνα σκεφτόμουν την αγορά του επόμενου.

Κάθε φορά που κατέβαινα στα Εξάρχεια στον οδοντίατρο, περίμενα να περάσουμε από το Μινιόν για να τσιμπήσω και από εκεί κανά δίσκο (για κάποιο λόγο παλιοροκιές κυρίως, ίσως το μέρος να πήγαινε στα 70s νοερά).

Μετά στο Λύκειο οι πρώτες κάθοδοι μόνος στο Κέντρο με διάφορες αφορμές συνδυαζόνταν πάντα με εφόδους (στο πάνω Μetropolis που ήταν τότε τα CD πριν κατέβουν στα Χαυτεία και πάρουν τη θέση των βινυλίων, και στο Happening). Όταν βγήκαν οι βαθμοί των Πανελληνίων και είδα πως περνάω Αθήνα, ο πατέρας μου είπε πως μπορεί να με πάει όπου ήθελα και εγώ του ζήτησα να πάμε Happening για να πάρω εισιτήρια για Ξύλινα Σπαθιά (πριν πάμε στο μαγειρίο που είχε άχτι σαν φοιτητής να πάει αλλά δεν του έβγαινε το μηνιάτικο).

Μετά ήρθε η σχολή, συναυλίες Ρόδον και Αν (Sound Explosion, Bad Religion, Νew Christs, Nick Cave με στιγμάτισαν από τότε), οι παρέες κυρίως καθορίζονταν κυρίως με βάση τα μουσικά ακούσματα, μέχρι να φτιαχτεί μια oμαδα που περνούσε τις ώρες της στου Ζωγράφου και στα Εξάρχεια κάνοντας λίστες πριν δούμε καν το High Fidelity αναλύοντας οτιδήποτε βγήκε μετά το 1977 σε βαθμό εξαντλητικό (τα προηγούμενα ήταν παλιοροκιές ανάξιες λόγου για μας εκείνη την εποχή). Αφού αποκτήσαμε όλοι τη δισκογραφία Depeche Mode (με τα σινγλάκια εννοώ) και μάθαμε μέχρι και τις καθαρίστριες στα πάρτι Hysterika, αποφασίσουμε να ψάξουμε για ότι σκονισμένο Casio είχαμε στα υπόγεια και να φτιάξουμε το συγκρότημα που νομίζαμε πως θα αλλάξει τη ροή της μουσικής, τους Modern Jesus. 4 χρόνια, δύο demo, ένα live, μία μουσικοκριτική σε περιοδικό και ένα παίξιμο στον αέρα του Ροκ fm μετά, το οικοδόμημα της μουσικής δεν τραντάχτηκε, αλλά μας έμειναν ώρες πειραματισμού στα synth που αγοράσαμε κατόπιν, ατέλειωτοι καφέδες σε μία συγκεκριμένη καφετέρια στο Κεφαλάρι δίπλα από το σπίτι του τραγουδιστή και αυτού που είχε το Cubase στον υπολογιστή, δυνατές φιλίες και αναμνήσεις.

Στο ενδιάμεσο η μουσική, πρώτα σαν διασκέδαση, αλλά στη συνέχεια και σαν επιρροή για τους μουσικούς πειραματισμούς χωνόταν παντού στη ζωή μου. Με walkman στον ηλεκτρικό, στο ηχοσύστημα του σαλονιού όταν διάβαζα, στο αυτοκίνητο σε κασέτες συλλογές που αλληλοανταλάσαμε και μετά σε CD, στα bar που συχνάζαμε μετά τις πρόβες. Στο μεταξύ η αγορά και ξεκοκάλλισμα του Ποπ και Ροκ, ήταν μηνιαία ιεροτελεστία και το πέρασμα από το Μetropolis ήταν αναγκαίο πριν πάρω τον ηλεκτρικό τις 2-3 μέρες τη βδομάδα που κατέβαινα στο Κέντρο, μετά ήρθε και η amazon και περίμενα τον ταχυδρόμο, όπως οι συνταξιούχοι για τη σύνταξη. Έτσι μέχρι το 2005 περίπου είχα φτιάξει μία σημαντική συλλογή από CD και δίσκους, σε καμία περίπτωση όμως πλήρη και αντιπροσωπευτική, το χαρτζιλίκι αν και πλούσιο σε σχέση με τα σημερινά κριτήρια, σε καμία περίπτωση δεν έφτανε για να πάρω ό,τι με ενδιέφερε και πάντα κάτι έμενε απ' έξω.

Στο μεταξύ κάπου μέχρι το 2005 τα πράγματα άλλαξαν. Το συγκρότημα άρχισε να φθίνει, να κάνει fade out για να χρησιμοποιήσω ένα μουσικό όρο, σταμάτησαν να βγαίνουν μουσικά κινήματα (τελευταίο το punk revival των Strokes, BRMC άντε και το dubstep του Burial), το Ποπ και Ροκ εκφυλίστηκε και τα ξένα περιοδικά ποτέ δεν με γέμισαν. Στο μεταξύ πήγα Ισπανία μεταπτυχιακό, ένας τελευταίος ενθουσιασμός με φλαμένκο και λοιπά λατινογενή (Ojos de Brujo, Martires de Compas, Soda Stereo) και αυτό ήταν όλο. Ήρθε και το γρήγορο ίντερνετ, η επιλογή της μουσικής έγινε δωρεάν αλλά και μη συνειδητή, συνέχισα να ακούω ότι βγαίνει, άλλα μου αρέσουν να τα ακούω και άλλα όχι, αλλά με μια σχέση επαγγελματική που θα έλεγε και ο Γιοκαρίνης.

Και το 2020 ήρθε μία μετακόμιση σε δικό μου σπίτι και ένα lockdown (το μεγάλο, το καλό με το μετακίνηση 6). Ό,τι CD, βινύλιο, περιοδικό και απόκομμα συναυλίας είχα μαζεύτηκε επιτέλους στο “τρίτο υπνοδωμάτιο” μαζί με το τιμημένο Roland, το cajon της Ισπανίας και άλλα μουσικά όργανα, τα οποία έπρεπε κάπως να αρχειοθετήσω. Από τότε ξεκίνησε ένα συνεχές tribute στα 90ς, ξεφύλλιζω όλα τα παλιά περιοδικά για να ξανακούσω δίσκους που είχα διαβάσει πολλά για αυτούς ίσως να ήξερα και 1-2 τραγούδια, αλλά ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να τους ακούσω (ευχαριστώ Spotify), κάποια ιδιαίτερα από brit pop γκρουπάκια του ενός τραγουδιού ίσως και να ήξερα τα τραγούδια από το Mad και το Χοροστάσιο, αλλά δεν ήξερα το συγκρότημα (τότε δεν υπήρχε Shazam). Tα ξεχασμένα CD τα βάζω σε εκδρομές και μεγάλες διαδρομές στο αυτοκίνητο, τα ξανακούω με άλλο αυτί, κάποια γεράσαν καλά κάποια όχι. Μέχρι και μεταχειρισμένα CD άρχισα να αγοράζω (που ακούστηκε) για να αποκτήσω δισκάκια που ανακαλύπτω τώρα και θέλω να τα έχω για τα αυτοκίνητο ή για τη συλλογή αν έχω ωραίο artwork. To αποκορύφωμα είναι που παράγγειλα το δίσκο των Last Dinner party σε CD και (η χιπστεριά του αιώνα) σε κασέτα εταιρείας. Mid life crisis κανονικό.

Οπότε σκέφτηκα να φτιάξω ένα blog (ρετρό επιλογή και αυτή πια...) όπου θα καταγράφω με έναν απλό και παλιομοδίτικο τρόπο το πώς μου φάνηκαν δίσκοι που ξανακούω μετά από καιρό ή ακούω με καθυστέρηση τώρα με έμφαση στην περίοδο από το 1991 (αυτό είναι αυστηρό συμπίπτει με τους Νirvna και συμπωματικά την δική μου ενασχόληση με τη μουσική) μέχρι το 1998 και το OK computer, άντε μέχρι το 2006 και το γρήγορο internet.

Πάμε λοιπόν...